Güneş her gün doğudan doğar ya sen her gün hayata nereden, nasıl doğarsın?

 Ya güneş de insanlar gibi olsaydı, ara sıra karamsarlığa kapılıp kapatsaydı kapılarını, söndürseydi yaşam enerjisini, karartsaydı kendisini, ya birden tüm umutlarını yitirseydi? Eğer bir insan kendini karartmaya, kısmaya başlarsa görülmez olacağını, kimsenin ondan faydalanmayacağını, onunla hayat bulmayacağını bilmez midir?

 Güneş başkalarına ihtiyaç duymaz, kendi kendine yetmeyi bilir ve böylece can verir, yaşam dağıtır. Çünkü ona hiç kimse Güneş olmayı, nasıl güneş olunacağını öğretmemiştir, o varlığına hep hakim kalmıştır. Işığının ve sıcaklığının derecesini belirli kıstaslara bağlamamıştır. Güneş, neden çok sıcak ve de neden yaşam dağıtmak zorunda olduğunu sorgulamamıştır. Onun aşması gereken sınavları, çözmesi gereken problemleri, anlaşması gereken diğer yıldızları yoktur. Çünkü başka yıldızlar ona aşması gereken sınavlar ve de çözmesi gereken problemleri olduğunu söylememiş, kafasına kakmamıştır. Kendisinden daha büyük yıldızlar var diye kendini şişkin göstermeye veya kendisinden daha küçük yıldızları fark edip küçülmeye çabalamamıştır. İnsan, insanla insan olur ya da olduğunu, bir şeylere veya birilerine benzediğini sanır. Ama sadece sanır... Ya da sandırılır. Bir grup insan kalkıp sana sen böylesin der. Sen de onlara inanırsın, hayatın boyunca öyle olduğunu sanırsın. Çünkü o bir grup insan sana kim olduğunu yutturmuştur, hem de çiğ çiğ. Sonra o bir grup insan yok olup gider, yeni bir grup insan ortaya çıkar, hesap kitap yapar sonra sana sen şusundur der. Sen de ben şuymuşum dersin. Akıllı, akılsız... Başarılı başarısız... Zengin fakir... Değerli değersiz... Güzel çirkin... 

 Güneş doğudan doğar, söyle bana ya sen ışığından ve de sıcaklığından hiç ödün vermeden hayata her gün nasıl, nereden doğarsın?

31 Mart 2006

Yazan: Nergis Tuncil