İnsanlar, hayat ve de mekanlar gün geçtikçe beni şaşırtmamaya başlamıştı. Bu o kadar sıkıcı bir durumdur ki, çoğunuz bunun ne demek olduğunu iyi bilir. Mesela bundan yıllar önce, ilk defa Çin mutfağının yemekleriyle tanışmışım arkasından bir fincan sarımsı bir içecek getirdiler, bu ne dedim, yeşil çaymış, şimdi tüm marketlerde... Ya da karışık meyve suları, meyveli yoğurtlar, değişik mağaza adları, büyük alışveriş merkezleri... Dünyanın her yeri birbirine benzemeye başladı, allahtan tarihi mekanlar var... Her şeye rağmen şaşırmak, yeni bir şeylerle karşılaşmak git gide zorlaşıyor. İnsan ilişkileri, hayattan beklentiler, sorunlar, işte bunlar bile artık beni şaşırtmıyor, çünkü birinin derdi herkesin ortak derdi, birinin amacı herkesin amacı, sadece isimler değişik. 

     Bu günlerde gariptir insanlar beni şaşırtmaya başladı. Ya da ben değiştim. Özlemişim şaşırmayı... Gülüyorum, eğleniyorum ve de şaşırıyorum. Bazen gerçekten bir matrix olduğunu düşünüyorum; ipi gevşek bıraktığın zaman ya da artık asılmaktan vazgeçtiğin zaman ''lütfen lütfen al al al'' demeye başlıyorlar. Sen deli gibi istersen, o zaman gözünün yaşına bile bakmadan ellerinde hiç stok yokmuş, ya da kalplerindeki tüm sevgi tükenmiş gibi ''üzgünüz'' diyorlar. Şimdi anlıyorum ki ben şaşırmak için delirmişim ''yok yok'' demişler.  Özüme mi döndüm, benden bir ben daha mı yarattım, teslim oldum da artık ''bunun aklı başına geldi, bu asılmaz, büyüklüğümüzü bundan esirgemeyelim'' mi diyorlar... Onları ben de merak ediyorum veya o her ne ise. Evren, kendi kurallarını okeyleyeni sever. Biz de öyle değil miyizdir, bizim gibi düşünen, bizim gibi seven, bizim gibi bakan (ları) kucaklamaz mıyız, onlara yardımcı olmaz mıyız? 

     Panik atak krizleri, korku ve güvensizlik, psikolojik çatallaşmalar, şizofren adayları, depresyon ilaçları, saplantılı aşklar, kip kirli ruhlar... Budist gibi de yaşayamayız ama bu saydıklarım da dünyanın her yerinde var, şaşırtmıyor artık. Eskiyi, çocukluğunuzu düşünün kaç kişi saçma sapan korku krizlerine kapılarak kendini ve çevresindeki insanları huzursuzluğa boğuyordu. O zamanlar, Amerikalı anne cinnet geçirdi, üç çocuğunu birden öldürdü haberini gazetede okuduğumuzda şaşırıyorduk. Ama şimdi, üç çocuk annesi Hatice K. yeni doğmuş bebeğini diri diri toprağa gömdü haberine şaşırmıyoruz. Şaşırmak çok güzel bir şey, şaşırmamak... 

4 Temmuz 2006

Yazan: Nergis Tuncil